STUDIEREIS TSJECHIË - FEBRUARI 2005

Door de schoolleiding o.b.s. Beatrixschool Haarlem
 

 Na een snelle rit door Duitsland en in  Tsjechië met veel sneeuw langs de weg kwamen we ’s avonds in Kobyli aan. Gelukkig kon Ingrid nog pinnen in Hustopece, want Jan was zijn giropas vergeten. De volgende dag  gingen we voor de zesde maal de school weer “verkennen”. Net als de vorige keren een gastvrije ontvangst en een rondje langs de groepen. Het kunstzinnige karakter van de tentoongestelde en opgehangen knutselwerken blijft ons steeds verbazen. Na het eenvoudige middageten in de schoolkantine, waarbij we het Comeniusproject van het afgelopen half jaar doornamen, kwam er een speciale middag, waarbij de oudste leerlingen van de kleuterschool met hun ouders langskwamen voor de aanmelding voor de eerste klas per 1 september 2005 op de Zakladni Skola Kobyli.  

De deelnemende 15 leerkrachten en overblijfkrachten waren hiervoor verkleed, b.v. Vlastimil, de directeur als koning en de directrice van de kleuterschool als koningin. Met kinderen van de hogere groepen werden er spelletjes gedaan voor de afname van lees- reken en andere vaardigheden; tellen, figuren tekenen,lezen,bal gooien etc. De presataties werden op een kaart genoteerd en aan het eind ontvingen ze van het koninklijke echtpaar een diploma.

's Avonds hebben we met Vlastimil, de schooleider, zijn vrouw Maria en Jarmila de Comeniuscoördinatrice bij het Weense restaurant Amaretto weer net als de 1e keer teveel gegeten. Als verrassing gingen we ook net als bij het eerste bezoek naar de wijnkelder van de ex-burgemeester Jara. Heerlijk om al de verschillende soorten wijn te proeven.Zeven witte soorten met zeer specifieke smaken net als de zes rode wijnen.Daarna nog even doordrinken op de gekozen soort. De gulden met Juliana hebben we teruggevonden in het mos op het plafond(zes jaar geleden erin gestopt) en nu ook de Euro met Beatrix erbij gedaan.Tot slot was er nog zang van Tsjechische liederen door Jarmila en Jara. In een doos namen we zes flessen wijn mee, door Jara gevuld uit de door ons gekozen vaten.

Na een uitgebreid ontbijt reden we met Jarmila naar Wenen, een 100 km, maar het duurde bijna 2 uur door veel verkeer.Grote wallen van opgewaaide sneeuw lagen langs de weg. De week ervoor was er 70 cm gevallen. De auto werd bij een P en R gezet en met dagkaart van 5 euro zijn we per trein naar en door Wenen gereden. Het is een oude stad met en voor v.n.l. oude mensen. Het toppunt was dat mensen, die rondgeleid werden verbonden aan  hun hand met een lang blauw touw. Voor tussen de middag hebben we het beroemde schnitzelrestaurant gevonden met inderdaad heel grote schnitzels over je bord. 's Middags gingen we naar het huizencomplex van de beroemde en eigenzinnige architect Hundertwasser. Er was een interessante en leuke winkel bij (Hundertwasser Village met modern art toilet). Na een mistige en gladde terugweg gingen we ´s avonds eten Vlastimil,Maria en Jarmila bij de Tempelridders in een naburig dorp. Weer erg goed gegeten en uitstekende rode en witte wijn. Bij het afscheid van Jarmila tasjes kregen we  wijn, kaas e.a. zaken voor de school.

 

Na inkopen bij de wijncoöperatie en de Konsum verzamelden we ons de volgende dag om 12 uur bij de bus. In plaats van de bus te volgen raadde Vlastimil ons aan om met een kaart, adres en telefoonnummer van zijn daar reeds aanwezige dochter, op weg te gaan. Eerst hadden we onderweg nog regen en natte sneeuw, maar later werd het een sneeuwjacht en steile hellingen met sneeuw. Ondanks de winterbanden na wat slippen tegen de berg op, toch maar sneeuwkettingen omgedaan,later er weer af en voor hotel gingen ze er weer in recordtijd erop. Zo kwamen we na een moeizame rit om half 4 aan. Een erg groot, behoorlijke kamers voor de kinderen en de mannen-en damesleiding. Het was oorspronkelijk erg mooi, maar daarna wel sterk verwaarloosd. Wat dat betreft lijkt het wel op de  Haarlemse openbare basisscholen: mooie nieuwbouw, maar door gebrek aan onderhoud moet men later voor teveel geld alles weer helemaal renoveren. Er was al  ruim 1 meter sneeuw gevallen en na een paar opklaringen (enige keer zon) ging het weer steeds harder sneeuwen. Na aankomst van de bus om 5 uur hebben we het lange dal(letje) met liften aan de linkerkant verkend. Het zag er toen nog leuk uit, zeker toen het donker werd met de lichten aan.  

Het avondeten was best redelijk met kip(polenta) en aardappelen (brambory).Bij binnenkomst was het al een behoorlijk rumoer op de gang met zo’n 70 kinderen, maar ’s avonds werd het pas echt een bende in de kamers. Na een ski-instructie op de video was de disco al snel afgelopen waarna de kinderen naar hun kamers te gingen. Daarna was het nog de hele nacht onrustig op de gang, in de kamers met geklop en geram op de muren, gillen en schreeuwen. De kantelramen werden gebruikt om naar elkaar te schreeuwen of eruit te klimmen.Echt opgetreden werd er niet, want de leiding had er blijkbaar geen probleem mee om er doorheen te slapen. De volgende ochtend was iedereen weer vanaf zes uur volop bezig. Toen we elkaar spraken, bleek dat men daar toch erg geïrriteerd door was geraakt. Bij ontbijt hebben we het dan ook met hen over gehad. Dat moest met handen en voeten gebeuren, want er niemand sprak Duits of Engels. We zouden deze dag met een deel van de klas skiën (groot deel ging wandelen)  De ruim 15 sleepliften bleken bijna elk een eigen gebied met eigen kaarten te vormen. Er was geen gezamenlijke pas.

We hadden een gemakkelijker gebied gekozen, maar later bleek, dat de kinderen juist naar een (te)moeilijk gebied waren gegaan. Het skiën viel niet mee, kleine liftjes, gladde liftsporen en korte afdalingen met redelijke tot goede sneeuw. Ondertussen waaide er nog een behoorlijke storm met continue sneeuwbuien. Na vieze korrelchocolademelk hebben we nog 2 afdalingen gedaan en zijn we de anderen gaan zoeken. Deze waren echter ook al op de terugweg. Het middageten deed ons weer een beetje goed. Ingrid kwam in het hotel bij en bleef bij de “langlaufkinderen”. Jan ging met de anderen skiën in gebied waar zij ’s morgens waren. Ook nu weer een korte maar flink steile helling  die matig bijgehouden gehouden was met lange wachttijden bij de lift, waar regelmatig skiërs uitvielen en via een onbegaanbaar bos op de piste moesten zien te komen. Er was weinig tot geen contact met kinderen.  

Het avondeten met knödel hebben we maar gemeden en zijn uit eten gegaan. Bij terugkomst was er de best leuke spelletjesavond al begonnen en aansluitend was er een korte disco. We hadden al aangegeven, dat we misschien eerder naar huis zouden gaan, maar het was wonderbaarlijk rustig de rest van de avond en de nacht. De volgende ochtend waren we ingesneeuwd, zodat we toch niet konden vertrekken. We hebben toen wel geregeld, dat de sneeuwschuiver de volgende dag vroeg kwam. Ingrid ging met iemand van de leiding op stap met de auto die beneden stond. Jan ging met de kinderen skiën, voor zover dat mogelijk was met de sneeuwstormen. Er kwam echter weinig van skiles, want voor beginners was het niet echt te doen. Het eten was best goed en 's avonds ook weer de bekende spelletjes, maar nu door andere kinderen georganiseerd, soms leuk en soms minder leuk. Ons snoep voor de kinderen werd erg gewaardeerd en heeft misschien wel geholpen, dat zij weer rustig waren die avond en nacht. 

We hadden al begrepen, dat gezien de toestand van de wegen we het nooit in 1 dag konden redden. Daarom vertrokken we een dag eerder en moesten toen nog wachten tot 10 uur, want eerst moest de sneeuwschuiver de weg naar het hotel vrijmaken. Met, zonder,met en weer zonder sneeuwkettingen zhebben we het eerste stuk gereden.

Na een lange rit over de smalle besneeuwde wegen in Tsjechië ,de “snel”wegen met gaten en dwarsliggers in Polen en een overnachting bij Leipzig kwamen we na deze leerzame ervaringen ’s middags weer in Haarlem aan. Het was een interessante reis, maar een skikamp voor ons of voor onze  kinderen  met die van Tsjechië zit er niet echt (meer) in.